Stef Vekemans

Wie mij kent weet dat ik een groot fan ben van filmmuziek. Namen als Hans Zimmer of John Williams zijn onlosmakelijk met mij verbonden. Een boek maakt op zichzelf geen geluid. Toch heeft ENGEL voor mij nooit stil geklonken. Voor de releaseshow heb ik sinds de zomer zelf wat muziek gecomponeerd, maar een playlist die klinkt als Engel, dat is een project dat al langer in de maak is.

Voorin ENGEL staat geen lijst met waarschuwingen. Dat is bewust. Niet omdat ik vind dat een lezer zomaar alles moet kunnen verdragen. Ook niet omdat gevoelige thema’s voor mij minder belangrijk zouden zijn. Integendeel. Maar een roman leeft ook van wat je nog niet weet.

Er zijn dagen waarop het schrijven vlot, waarop de zinnen zich netjes in de rij zetten als brave schoolkinderen die weten dat de juf toekijkt. En er zijn dagen zoals vandaag, waarop ik om tien uur 's ochtends aan mijn bureau ging zitten met de stellige bedoeling een hoofdstuk af te werken, en om vier uur 's namiddags merkte dat ik zeven tabbladen open had staan over de theoretische mogelijkheid van tijdreizen, twee ervan in het Duits, en niks dat ook maar iets met mijn nieuwe boekprojecten te maken heeft.

Sommige verhalen breken de wereld open. Andere leren je wat een mens bijeenhoudt wanneer dat gebeurt.

We leven in een tijd waarin alles tot op de vierkante millimeter is dichtgetimmerd. Je gps weet waar je bent voor je er zelf erg in hebt, algoritmes voorspellen welke kaas je volgende week wilt eten, en de werkelijkheid wordt ons dag in dag uit gepresenteerd als een betrouwbaar, vlekkeloos geolied mechanisme.

Een boekhandelaar wil graag weten in welke kast een boek thuishoort. Een boek zelf trekt zich daar doorgaans weinig van aan.